 |
VincentHunink.nl |
|
|
Home > ONDERZOEK > VERTALINGEN | EDITIES | PUBL.LIJST | PROJECTEN ||| BRONNEN | INDEX |
intro
|
ingeleid en vertaald
door Vincent Hunink,
ca. 96 p.; ISBN *; EUR *
Onderweg passeert het convooi allerlei christelijke gemeenten, die dan nog heel klein zijn. Efeze, Magnesia, Tralloi: allemaal sturen ze gezantschappen naar de bisschop om hem moed in te spreken. En hij schrijft brieven terug. Brieven om te danken, maar ook om te waarschuwen en om regels te geven. Zeven van die brieven zijn bewaard gebleven. Ze vormen verbazende lectuur. En soms zijn ze ronduit schokkend. De brieven van Ignatius bieden een verrassend, levendig beeld van het vroege christendom. Het is een wondere wereld van kleine, alom bedreigde christelijke gemeenten, die zich moeten handhaven én organiseren temidden van vijanden. En de vijand zit niet alleen 'buiten' bij Romeinen en Joden. Nee, ook van binnen dreigt voortdurend gevaar. Ketterijen, scheurmakers, valse profeten, onechte leraren, mensen die het prille gezag van de bisschoppen onderuit willen halen... En ook: eerlijke gelovigen die het martelaarschap van hun bisschop willen voorkomen door om zijn leven te smeken. Dat laatste levert een aantal hoogst opmerkelijke passages op. In zijn beroemdste brief, die aan de gemeente in Rome, bezweert Ignatius zijn christelijke medebroeders: doe niets, kom niet voor mij op, gun mij het martelaarschap. In gloedvolle, verzengende beelden werkt hij zijn verlangen uit voor God te mogen sterven. Ja, hij wil als graan van God door de kaken van de wilde beesten vermalen worden tot zuiver meel, om zo te worden tot brood van God, en deel te krijgen aan Christus. Ignatius' verlangen naar lijden en martelaarschap, in het voetspoor van Christus, is onthutsend. Het tekent de felheid en niets ontziende radicaliteit van het vroegste christendom. Letterlijk álles staat hier op het spel, het draait om leven en dood, om totale overgave aan de waarheid. Maar misschien speelt stilletjes ook iets van 'zelf-representatie' en uiterlijk vertoon mee. Ignatius had tenslotte ook nederig kunnen zwijgen... Al schrijvend lijkt Ignatius zowel zijn bron van leven te vinden als het aardse leven te overstijgen. In de ultieme vernedering ziet hij voor zichzelf de maximale verheffing weggelegd. En zo laat hij de moderne lezer verbijsterd achter. Geen ruimte voor postmoderne twijfel hier, geen eindeloos gewroet in de eigen ziel, geen loze feitjes en weetjes. De brieven van Ignatius zijn geschreven in een lastig soort Grieks, met veel echo's van Paulus. De nieuwe vertaling (de eerste sinds lange tijd) heeft uitdrukkelijk tot doel goed leesbaar te zijn. Waar nodig worden duistere passages zodanig 'doorvertaald' dat er een coherent en begrijpelijk geheel uit ontstaat. Van noten wordt zoveel mogelijk afgezien.
Ik ben erachter gekomen dat
bepaalde lieden onderweg bij u zijn langsgekomen met een slechte leer. U
hebt ze echter niet bij u laten zaaien, u stopte uw oren dicht om niet
op te vangen wat zij zaaiden! Ja, u bent stenen van de tempel van de
Vader, klaargelegd voor de opbouw van God de Vader, omhoog gebracht door
de hijskraan van Jezus Christus, dat wil zeggen: door zijn kruis, met de
Heilige Geest als kabel. Uw geloof is uw gids naar boven, en liefde is
de weg omhoog naar God. (Aan de Efeziërs, 9-11)
latest changes here:
12-03-2012 11:51 |
Eerder bij Kok:
|
